Die grafiek met die titel “Inkomste teenoor werksure skatting” wys die verhouding tussen die gemiddelde inkomste en die gemiddelde aantal werksure van vier verskillende groepe. Die oranje stawe verteenwoordig die gemiddelde inkomste, terwyl die groen lyn die gemiddelde werksure aandui. Uit die grafiek is dit duidelik dat die inkomste nie presies dieselfde patroon as die werksure volg nie. Dit beteken dat ’n persoon of groep wat meer ure werk, nie noodwendig die hoogste gemiddelde inkomste het nie. Volgens die statistiek het groep 1 die hoogste gemiddelde aantal werksure, met ongeveer 53 uur, terwyl die gemiddelde inkomste 16 667 is. Groep 2 het die hoogste gemiddelde inkomste van 18 333, maar die gemiddelde werksure is slegs 45 uur. Dit wys dat groep 2, ondanks die feit dat hulle minder ure as groep 1 werk, ’n hoër gemiddelde inkomste het. Dit kan daarop dui dat ander faktore, soos die tipe werk, betaling per uur of die vlak van inkomste, ’n invloed op die totale inkomste kan hê. Groep 3 het ’n gemiddelde inkomste van 16 667 en gemiddeld 43 werksure. Die inkomste van groep 3 is dus dieselfde as dié van groep 1, alhoewel groep 3 ongeveer 10 uur minder werk. Groep 4 het die laagste gemiddelde werksure, naamlik 30 uur, en het ook die laagste gemiddelde inkomste van 15 000. Die grafiek wys dus dat die gemiddelde werksure oor die vier groepe geleidelik afneem, terwyl die gemiddelde inkomste eers toeneem en daarna afneem. In die algemeen kan daar uit die grafiek afgelei word dat daar nie ’n eenvoudige, direkte verband tussen inkomste en werksure is nie. Alhoewel groep 4 die minste ure werk en ook die laagste inkomste het, het groep 2 die hoogste inkomste sonder om die meeste ure te werk. Die resultate dui daarom daarop dat die hoeveelheid ure gewerk nie die enigste faktor is wat ’n persoon se gemiddelde inkomste bepaal nie. Die grafiek beklemtoon dat ’n hoër inkomste moontlik bereik kan word deur ander faktore, soos ’n hoër inkomste per uur of verskille in die tipe werk, eerder as om bloot meer ure te werk.
Die gig-ekonomie is ’n werksisteem waarin digitale platforms vryskutwerkers met kliënte verbind om korttermyn-dienste of projekte te lewer. Voorbeelde hiervan sluit ritdienste, kosaflewering, vakansieverblyf, IT, grafiese ontwerp, digitale bemarking en konsultasiewerk in. Die gig-ekonomie bied werkers geleenthede om nuwe vaardighede aan te leer, ervaring op te bou en hul eie loopbaanrigting te beheer. Verskeie sektore, soos tegnologie, finansies, vervoer, logistiek, toerisme en die kreatiewe bedryf, maak gebruik van gig-werkers. Een van die grootste nadele is egter dat inkomste nie altyd stabiel of betroubaar is nie, omdat dit van aanvraag, beskikbare werk, kliënte en platformfooie afhanklik is. Gig-werkers het ook dikwels nie tradisionele werknemersvoordele soos betaalde verlof, pensioen en werkloosheidsversekering nie, terwyl lang werksure, stres en afhanklikheid van platform-algoritmes verdere risiko’s kan inhou. Die tipiese kliënte is individuele verbruikers wat gerieflike dienste soos vervoer en kosaflewering benodig, asook besighede wat toegang tot vaardighede wil kry en koste wil verminder. In Suid-Afrika kan die gig-ekonomie help om werkloosheid te verminder deur mense vinniger toegang tot inkomste en werksgeleenthede te gee, veral waar formele werksgeleenthede skaars is. Die mark sal waarskynlik aanhou groei namate meer mense na buigsame werk en ekstra inkomste soek en besighede meer buigsame arbeidsopsies gebruik. KI kan egter die gig-ekonomie verander deur sekere werksgeleenthede te vervang, terwyl dit terselfdertyd nuwe werksgeleenthede skep. Teen 2030 kan ongeveer 85 miljoen werke verlore gaan, maar ongeveer 97 miljoen nuwe werke geskep word as gevolg van KI. Die gig-ekonomie bied dus belangrike geleenthede, maar werkers moet aanpasbaar wees en voortdurend nuwe vaardighede ontwikkel om suksesvol in die veranderende arbeidsmark te bly.